groep 460

 

 

50 jaar Amnesty Nederland, een feit om aandacht aan te geven:

 

Op 18 april 1968 werd de Nederlandse afdeling van Amnesty International opgericht en op 21 april 2018 werd in Amsterdam het 50 jarig bestaan gevierd, waar een medelid van werkgroep Geldrop-Mierlo en ik aanwezig waren, samen met heel veel andere vrijwilligers uit Nederland.

 

Er werd teruggekeken op de vele thema-acties die er in die 50 jaar geweest zijn, zoals de actie tegen “verdwijningen” en politieke moorden, de campagne tegen het martelen, de actie “Stop geweld tegen vrouwen” en de voortdurende actie tegen de doodstraf.

 

Men kon workshops bijwonen en talkshows waar vrijgekomen mensenrechtenverdedigers hun vooral schrijnende verhalen vertelden. Jenni Williams uit Zimbabwe was er die ondanks de meer dan 60 keer dat ze gearresteerd en gevangen gezet werd, steeds maar weer protesteerde tegen het harde beleid ten aanzien van vrouwen door de overheid. Zo was er  Eskinder Nega uit Ethiopië, die evenals zijn zwangere vrouw gevangen zat en ook Ali Feruz uit Oezbekistan die vertelden over de vreselijke ervaringen die zij opdeden als verdedigers van de rechten van de mens. De rechten die wij hier zo gewoon vinden. Voor hen is geschreven vanuit Geldrop en Mierlo tijdens de schrijfmarathon en in de kerken en door abonnementsschrijvers.

 

Tijdens een van de workshops kwamen we van alles te weten over de intensieve en dikwijls jarenlange onafhankelijke en zeer zorgvuldige onderzoeken die Amnesty doet om situaties duidelijk te krijgen in landen waar mensenrechten onder druk staan of letterlijk met voeten worden getreden.

Het is werk van de lange adem en veel geduld en vooral de onafhankelijkheid van derden is van groot belang. Het werd ons steeds duidelijker dat daarvoor veel geld nodig is. We collecteren niet voor niets!

 

Tegen het einde van de middag kwam iedereen bijeen in de grote zaal van het Amsterdam theater waar muziek was en een prachtige tentoonstelling met de bijbehorende affiches van veel acties in het verleden. Ook Koning Willem Alexander was aanwezig.

Een grote verrassing was de komst van Idil Eser, de directeur van Amnesty Turkije, die nog niet zo lang geleden gevangen werd genomen, samen met 10 andere mensenrechtenverdedigers, die zich uitgesproken hadden voor een stop aan alle onterechte arrestaties in het land. Zij was inmiddels weer voorlopig vrij maar de voorzitter van Amnesty Turkije zit nog steeds vast op verdenking van deelname aan een terroristische organisatie. Idil Eser wist hoeveel er geschreven is door Amnesty leden voor haar en haar mede gevangenen en zij bedankte iedereen en vertelde hoe belangrijk het was te weten dat er voor hen en hun familie moeite gedaan werd.

 

Er was nog de uitreiking van de Ambassador of Conscience Award aan de Amerikaanse “knielende footballspeler” Colin Kaepernick door de voorzitter van Amnesty International en de middag werd afgesloten met veel muziek.

 

Het was een middag van saamhorigheid en optimisme waarbij je je toch ook weer bewust was van de grote druk op mensenrechten die er in veel landen is, waar populistische en/of dictatoriale regimes en heersers aan de macht zijn gekomen maar zeker ook van het feit dat we door moeten gaan met het belangrijkste werk:

Schrijven tegen de onrechtvaardigheid die veel mensen moeten ervaren.

Schrijven om de onderdrukkers te laten weten dat het onrecht gezien wordt en schrijven om politieke gevangenen en hun familie te steunen in hun strijd voor eerlijke processen en menswaardige behandeling.

Zoals de directeur van Amnesty Nederland, Eduard Nazarski zei: “De aard van onderdrukking verandert door nieuwe vormen van autoritair leiderschap in veel landen, dus Amnesty moet nieuwe manieren vinden. We moeten blijven kijken hoe we als Amnesty autoriteiten kunnen beïnvloeden.”

 

Vrijheid is niet vanzelfsprekend, ook niet in Nederland. Dat vergeten heel veel mensen.

 

Angeline Lafeber

 

 

 

Actie banner

            Amnesty International is een van de goede doelen met het CBF-keurmerk

Archief
Categorieën
  • Geen categorieën